Als een vulkaanuitbarsting bij heldere hemel komt het nieuws dat Siegfried Bracke lijsttrekker Oost-Vlaanderen voor de kamer wordt bij de komende verkiezingen voor de NVA.
Vanuit het standpunt van Siegfried Bracke begrijp ik dit wel. De man is 57 jaar en heeft een volle carrière bij de VRT achter de rug. Als lijsttrekker zal hij straks zeer zeker verkozen worden. Hij zal dus de komende 4 jaren genieten van een riante en goed betaalde fin de carrière en zal bovendien genieten van uitzonderlijk gunstige voorwaarden voor zijn pensioen.

Maar waarom aanvaardt N-VA dergelijke regeling? De partij zit natuurlijk gewrongen omdat zij slechts één vooraanstaande figuur kent en Bracke zal nu naast De Wever in de kijker komen. Bovendien zal Bracke dankzij zijn verleden als politiek verslaggever mogelijks enkele kiezers extra over de streep trekken bij de verkiezingen.

Een win-win-situatie dus: Bracke wint een zalige fin de carrière en de N-VA versterkt zich voor de komende verkiezingen.
Een win-win-situatie dus, behalve voor de kiezers en burgers van dit land. Ik zie alleen maar dat N-VA blijk geeft dat het geen haar beter is dan de “andere” partijen en alleen maar denkt aan het eigen voordeel. Zij gooien zichzelf op de grote hoop met partijen die staan voor anti-politiek.
Goed om weten.

Reeds twee volle jaren zijn alle Belgische politici op zoek naar de mogelijkheid om enkele minuutjes moedig te zijn! Enkele minuutjes politieke moed moesten volstaan om een 40 jaar aanslepend probleem op te lossen. Bovendien is het een probleem waar allen de politici last mee hebben maar dat niet leeft bij de “burgers”.
Mislukt!
Je kan dus gerust stellen dat wij Belgen “het” niet kunnen.
Is het dan niet beter dat we onze zelfstandigheid opgeven? We hebben er baat bij gekoloniseerd te worden.
Engeland lijkt mij een prima kandidaat. Het is een belangrijk en goed draaiend Europees land, maar ook het enige Europese belangrijke eiland. Voor hen is het interessant om een basis op het Europese vasteland te hebben. Goed voor hen en goed voor ons. Zij hebben bovendien een lange ervaring in het omgaan met overzeese gebieden.
Engeland valt binnen, waait onze politieke prutsers weg en zet een koloniaal leger aan de macht. Geleidelijk aan worden wij dan een Britse provincie en het leven kan herbeginnen.
Of is het beter dat China ons overneemt? Zij zijn de toekomstige wereldmacht en kunnen sneller evolueren door een stukje Europa over te nemen. Tang pong ten kwo.
Het kan mij niet veel schelen, als de huidige lichting Belgische politici maar snel verdwijnt …

Zo’n 40 jaar geleden werd de federalisering van België ingezet. Europa stond in die tijd nog in kinderschoenen en toch wist men toen reeds dat men voor Brussel een apart statuut moest voorzien.
Vlaanderen had een beetje schrik om Brussel metertijd te “verliezen” en bestempelde toen Brussel als Vlaanderens “hoofdstad”.
Toen reeds wist men dat men ooit verder zou moeten sleutelen aan dat Brusselse eigen statuut en eigen territorium, maar men duwde het vooruit. Met de tijd zou men zien wat best is voor iedereen.

Nu, veertig jaar later, slagen onze politici er niet in om Europees te denken, om verder een sterk en autonoom Brussel uit te bouwen, wat bij een goede regeling alleen maar goed kan vruchten kan afdragen voor zowel Vlaanderen als Wallonië.

Erger nog. Deze materie is toch overduidelijk een werk voor het parlement. Een regering moet regeren, terwijl het parlement voor een politiek kader moet zorgen.
Maar de voorbije jaren hebben de politieke partijen het parlement ondergeschikt gemaakt aan de regering. En dan maak je mee dat Leterme het ontslag van zijn regering gaat aanbieden … omwille van een parlementaire kwestie!
Ik moet hierbij toch spontaan denken aan de ecologische slagzin: de vervuiler betaalt.
De politici hebben hun eigen nest vervuild en hun eigen werkstructuur bezoedeld. En wie zal hiervoor opdraaien … ?

Die splitsing van Brussel, Halle en Vilvoorde, Je zou er op de duur zot van worden!

Wel, dat is exact de boodschap die ik deze morgen kreeg bij het lezen van de voorpagina van Het Nieuwsblad. Boven een foto van een ontdane Dehaene, lees ik: ” Dehaene trekt zich al terug” en onderaan dezelfde foto lees ik in rode druk: ” met gratis Jommekeskrant”
Na twee dagen onderhandelen over deze zaak met enkele partijvoorzitters is Dehaene blijkbaar dolgedraaid of misschien zelfs wat kinds geworden: Dehaene trekt zich terug met de Jommekeskrant !!!

Misschien komt het daardoor dat hij de leiding voor de verdere onderhandelingen toevertrouwt aan Leterme … ???
Morgen zeker naar de voorpagina van de kranten kijken …

Het management van Opel wil ondermeer de vestiging te Antwerpen zo goed als sluiten. Reeds maandenlang loopt een spelletje tussen het managment van Opel, enkele regeringen en de vakbonden. Opel hengelt naar de hoogstbiedende regering, terwijl onze regering zoekt naar duurzame tewerkstelling. De vakbonden proberen iets uit de brand te slepen voor hun leden.
In de laatste ronde is gebleken dat Duitsland de sterkste troeven kon bieden. Daar blijven alle vestigingen open en zijn er zo goed als geen afvloeiingen. Vlaanderen heeft enkel bekomen dat slechts een deel van het personeel wordt ontslaan en Opel zal actief meewerken voor een duurzame overname van de bedrijfswerking.
En de ontslagen werknemers? Wel, die worden correct ontslagen met de wettelijke ontslagregeling en concrete hulp om opnieuw aan werk te geraken. Een deel van de onstalegen werknemers heeft een arbeiderscontract en dan heeft een mens begrip voor het feit dat de vakbonden zouden ijveren opdat iedereen een ontslagvergoeding bekomt alsof ze een bediendencontract hadden.
Maar ik verneem in de pers dat uiteindelijk bekomen is dat iedereen een bonus zal krijgen van tussen de 10.000 en de 144.000 Euros! De meesten zouden zo’n 70.000 à 90.000 Euros krijgen!
Hou u vast, want de meesten vinden dat … te weinig en dus onaanvaardbaar.

Nu zullen we het gaan zien! Want vakbonden staan voor solidariteit tussen alle werkende mensen. Natuurlijk zullen zij de inhalige werknemers van Opel erop wijzen dat momenteel veel mensen hun werk verliezen, ook bij kmo’s en bij bedrijven in moeilijkheden. Daar is er helemaal geen sprake van een bonus. Integendeel zijn de meesten al heel blij als ze correct worden uitbetaald.
Volgens mij zullen de vakbonden zeker voorstellen dat iedereen vrijwillig genoegen neemt met de wettelijke normale regeling. De waarde van de onverdiende bonus zal gestort worden op een rekening waarmee de meer onfortuinlijke mensen uit andere bedrijven kunnen geholpen worden.
Eindelijk zal er weer solidariteit heersen tussen alle werkenden. De wereld zal er opnieuw een beetje mooier gaan uitzien.
Of ben ik naief?
 

Dit weekend loopt te Antwerpen een filateliebeurs Antverpia 2010 (gratis inkom). Naast de behandeling van speciale thema’s en standen van uitmuntende postzegelofielen wordt de massa aangetrokken met de zwaar beveiligde tentoonstelling van ” de duurste Belgische postzegel aller tijden”.

In feite betreft het een gewone drukkersfout. In 1920 moest de drukker postezegels ter waarde van 65 Belgische toenmalige centen afdrukken. De tekst stond recht maar de afbeelding stond op haar kop. Oeps, foutje. De vellen met foute postzegels werden weggegooid en de drukker moest herbeginnen … behalve dat één velletje toevallig de vuilnismanddans ontsprong.
Deze drukfout heeft momenteel een officiële waarde voor postzegelverzamelaars van 75.000 Euro en enkele jaren terug werd er effectief eentje verkocht voor 150.000 dollar.

Een postzegel van 65 Belgische centen. In 1920 moest je op een gewone postkaart een postzegel kleven van 40 toenmalige centen!. Je kan dus stellen dat een geldige vergelijkbare postzegel nu zowat één Euro zou kosten! Maar deze zat goed fout en is van slag minstens 75.000 euro waard!

Zeg mij, waar zit de echte fout? Bij de drukker die 90 jaar terug verstrooid was, zijn fout opmerkte en het werk herbegon? Of bij de kapitaalkrachtige postzegelliefhebber, of is het postzegelbelegger, die buitensporig betaalt?
Of zit de fout bij ons omdat we nu niet massaal gaan eisen om filatelieproducten op te nemen in de index voor consumptieprijzen? Kom hier met die loonsverhoging !

Een rechter van de burgerlijke rechtbank te Charleroi decreteerde eerder deze week dat iemand met een dure wagen erom vraagt om overvallen te worden.
En vandaag vernemen we uit het groenboek van onze minister van pensioenen dat de meesten onder ons enkele jaren langer moeten gaan werken.  Michel Daerden wil de pensioenleeftijd van 65 niet optrekken, maar hij wil dat vroegtijdig stoppen ontmoedigd wordt. Meer zelfs, hij denkt erover om mensen die metterdaad langer werken, beloond worden met een bonus op de pensioensuitkering per jaar dat ze meer werken.
Maar kan dat ook niet omgekeerd ingesteld worden, want … eigenaars van een dure wagen vragen om overvallen te worden! Waarom zou de staat hen dan niet overvallen door hen een lager pensioen uit te betalen, met nog een extra malus per jaar dat ze vroeger stoppen met werken ???
Eindelijk gerechtigheid !

Zoals beloofd in de ruimte, zet Frank nu de vuilbakken buiten …

Met deze boeiende melding wordt de Belgische astronaut Frank De Winne bedoeld. En het is een citaat uit het boek van diens vrouw, het citaat dat door Het Nieuwsblad gekozen werd als meest treffend voor het boek!
Zou het hier dan gaan over een essay die peilt naar hoe ernstig men hier op aarde moet omgaan met beloftes die gemaakt werden in de ruimte? Dergelijke belofte is toch zo maar uit de lucht gegrepen!
Maar uit de rest van het artikel over het boek blijkt dat het een boek is dat over koetjes en kalfjes handelt. Het interview gaat trouwens bijna geenszins over het boek. De journalist is wel geïnteresseerd in wat bla-bla van deze vrouw. Blijkt dat de astronaut een paar jaar terug zijn wettige echtgenote en moeder van zijn kinderen heeft in de steek gelaten ten bate van deze jongere Russische vrouw.
Kortom, zonder het boek te hebben gelezen heb ik hierdoor toch sterk de indruk dat de inhoud van het boek maar flauwtjes zal zijn.

Mijn oog valt dan op de informatie dat dit boek uitgegeven is door Het Davidsfonds. Op hun website zeggen zij ondermeer over zichzelf het volgende:
Het Davidsfonds heeft christelijke wortels, de durf om te vernieuwen en ook al eens tegen de stroom in te gaan. Het pleit onder meer voor een solidaire samenleving (tegen egoïsme) en inhoudelijke verdieping (tegen oppervlakkigheid).
Hoe christelijk is dit verhaal dan wel? Waar is de durf om te vernieuwen of zelfs tegen de stroom in te gaan? Wordt de solidaire samenleving hiermee ondersteund? Heeft inhoudelijke verdieping iets met etages te maken of wat?

Het lijkt wel dat met dit boek Het Davidsfonds nog verder verwijderd is van de eigen intenties dan dat astronaut De Winne in de ruimte van huis weg was …

Hopeloos!
Dan verneem ik zopas dat Jean-Luc Dehaene zichzelf toevoegt aan een rijtje politici die in België niet langer meer actief zijn maar toch een duidelijk signaal geven over het belang van het verwijderen van kernkoppen …

Wat is dat nu allemaal?
Recent waren er wat problemen bij Inbev. Daar heeft Dehaene wel iets mee te maken. Meer nog, toen kwam aan het licht dat hij onetisch handelt wanneer het in het voordeel van zijn eigen verrijking is. Maar dan zweeg de man in alle talen! En de pers ging toen ook niet dieper graven in dat stinkpotteke!

En dan bij Dexia, waar Dehaene binnegehaald is als een soort crisismanager. Herstructureringen gaan gepaard met ontslagen, ondanks dat ook Dexia een bank is die belanstingsgeld kreeg om rommelige schulden op te kuisen. Maar Dehaene zelf kwam bijna niet in beeld en de pers laat hem gerust.

En op politiek vlak. Leterme kon opnieuw eerste minister worden omdat de BHV-stinkbom bij ontmijner van dienst Dehaene werd geplaatst Maar heeft u intussen nog iets vernomen hierover? Ziet u iets bewegen? Dehaene zelf piept hier met geen woord over en de pers laat hem ook gerust.

En dan vandaag! De na-oorlogse politieke figuur Willy Claes krijgt steun van Louis Michel en Verhofstadt om met luide stem te verkondigen dat de Amerikaanse kernkoppen op Belgisch grondgebied weg moeten. De lezers die al een tijdje de politiek volgen zullen niet verbaasd zijn dat Louis Tobback hier wijselijk niet aan meedoet.
Hoe dan ook, die mannen hebben hier niets mee te maken maar gaan het wel ne keer zeggen. En Jean-Luc doet mee!
En de pers doet mee!
Schaamteloos

Naar het einde van het jaar toe, worden we bedacht met eindejaarslijstjes zoals in Humo. Min of meer bekende medemensen tippen de belangrijkste gebeurtenissen van het voorbije jaar en bedenken een mooie wens voor de lezers voor het komende jaar.
De meest bedenkelijke gebeurtenis dit jaar was volgens mij dat men wereldwijd niemand vond aan wie men voor gepresteerde inspanningen de Nobel wereldprijs voor de vrede kon geven. Men gaf hem dan maar aan president Obama omwille van zijn intenties om iets concreets te doen om de aan de gang zijnde oorlogen te beperken en om te vermijden er onnodig nieuwe te starten. Niemand deed op vlak van vrede beter dit jaar …

In eigen land was het heel vreemd om zien dat de media volle gas meededen met enkele politici om de tegenstelling tussen Walen en Vlamingen aan te wakkeren. Wij zijn nochthans allen evenwaardige burgers van eenzelfde land en dus gedoemd om samen oplossingen te vinden voor onze problemen. Dit kan alleen maar indien wij elkander blijven kennen. Maar er loopt een steeds bredere grens tussen de regio’s. Recent kwam er zelfs een communautaire hetze omdat Waalse foute lozingen Vlaams water kwamen bezoedelen. Leg mij nu eens uit wat de natuur te maken heeft met taalgrenzen! Totaal naast de kwestie en toch doen de media hier gretig aan mee.

Maar tegelijk was het een zeer hoopgevend jaar.
Zo zagen wij hoe de staat zonder te aarzelen de kordate beslissing nam om zelf de rommelkredieten van de bevolking weg te werken. Men is dit jaar begonnen met de banken en dat was een goede oefening. Ik heb nog niet gehoord wie volgend jaar aan de beurt komt, maar ik denk dat de mensen met een werknemerscontact een grote kans maken. Zij zijn tenslotte de groep die het zwaarst belast wordt en dus zal de staat dit razendsnel willen goedmaken door de rommelige investeringen en kredieten van deze zwaar getroffen groep op zich te nemen en wit te wassen.  
Ook hoopgevend was de volksraadpleging te Antwerpen. De politici raakten er niet goed meer aan uit en dus raadpleegden zij het volk Het volk gaf een duidelijk antwoord en toen … gebeurde er helamaal niets meer. De jarenlange structurele files rond Antwerpen blijven dus even groot als vroeger maar nu beseffen we dat het onze eigen schuld is.
Evenzeer hoopgevend was te beleven dat wij stilaan Europees beginnen te denken. Nog maar pas stemde een meerderheid van de Zwitsers tegen de bouw van minaretten, of ook in Vlaanderen bleek dit opeens te levendige zorg te zijn. Wij beperken ons dus niet meer tot ons eigen volk, maar denken in een ruimere context.  
Kom, niet zo pessimistisch, volgende week daalt de btw op de maaltijden in de eethuizen. Joepie!