Een beetje gelijkaardig worden wij dag in dag uit met reclame gevoederd. We ontsnappen er niet aan.
En mee met die reclame worden ons nieuwe noden aangepraat waarvan wij zelf niet wisten dat we ze hadden.
Zo lees ik in Het Nieuwsblad iets over borstvoedingsbeha’s om je sexy in te voelen. Stel je voor. Een jonge moeder die borstvoeding geeft komt ‘s morgens na de douche in de dressing en worstelt dan met de vraag of haar borstvoedingsbeha wel voldoende sexy is. Nonsens.
Ik heb het “artikel” dan ook niet gelezen, natuurlijk. Larie.

Of ben ik te snel geweest? Wat was de titel?
“borstvoedingsbeha’s om je sexy in te voelen”
Er staat toch helemaal nergens dat die bedoeld zijn voor jonge moeders.
Het is misschien een sexy trend voor mannen.
Toch eens klikken op die direct link …?

Het boterhammetje was verpakt in een papiertje en daar stak een flyer bij. De flyer meldde mij dat de stad Antwerpen sterk gelooft en met inzet meewerkt aan fairtrade …!
Een grote stad … en fairtrade!
Een stad met een internationale haven … en fairtrade.
Antwerpen, de stad van de eerlijke handel?
Wanneer je op de website van de stad het woordje “fairtrade” in de zoeker activeert … is er helemaal niets te vinden!
Zal Antwerpen straks het principe van fairtrade verder opentrekken van enkel de koffieboeren en bananenboeren en bijvoorbeeld fair een kans geven aan ontwerpers en technici uit derdewereldlanden om een duurzaam alternatief uit te werken voor de Oosterweelverbinding?
Of voor een voetbalstadion waar de verschillende Antwerpse ploegen fairplay elkaar kunnen vinden? 
Beleven wij in Antwerpen het duel tussen fairtrade en koehandel?
Ik vrees dat er nog flink wat boterhammekes met choco zullen moeten gegeten worden opdat de beste moge winnen.

De structurele files blijven dus verder uitgroeien. Na lang dralen en wikken en wegen denken sommige van onze beleidsmakers dat het tijd is voor een bijkomend alternatief: de oosterweelverbinding. De bedoeling is feitelijk dezelfde als bij de Liefkenshoektunnel en steunend op de slechte ervaring aldaar … zal men dus weer een tolweg maken!!! Het project omvat in alle geval 1 tunnel + hetzij een brug, hetzij nog een tunnel.
Erg vooruitziend werd de projectbrug Lange Wapper genaamd, naar een historische figuur uit het Middeleeuwse Antwerpen … die de straten van Antwerpen onveilig maakte.

Het project wordt intussen geraamd op meer dan 2 miljard euro.
Meer dan 2 miljard … met andere woorden voldoende geld om gedurende 125 jaren de huidige gebruikers van de bestaande Liefkenshoektunnel gratis te laten doorrijden …
Waarom wordt het gebruik van de Liefkenshoektunnel dan niet gewoon gratis gemaakt? Deze tunnel is trouwens niet langer in privé handen maar is eigendom van Vlaanderen.
De bestaande budgetten kunnen dan weer aangewend worden om bijvoorbeeld de expressweg naar Brugge en Knokke af te werken als autostrade, zodat het vrachtverkeer voor Zeebrugge toch al langs daar weg kan en dat de Snelweg richting Gent ook wat tot rust komt.
Begrijpe wie het begrijpen kan. Ik sta open voor uitleg; misschien raak ik nog op tijd gemotiveerd om straks mijn stem uit te brengen.

Tja, die boeren. Melkboeren. Maar, potverdikke, weer had ik een idee. Het was intussen al dik na 6 uur ‘s avonds! En die boeren zaten hier allemaal, terwijl thuis de koeien met volle pijnlijke uiers zaten na een dagje grazen! De koeien zouden afzien en daardoor zou de kwaliteit van hun melk dalen. En dan zouden de boeren nog minder geld krijgen voor hun melk!
Ik griste een blad uit mijn notablok en pende dit alles kort neer. Ik stapte uit mijn auto en trok naar de kop van de file. Ik zwaaide met mijn briefje naar een groepje boeren. “Hier, leest dit maar ne keer …”
Na wat gestommel lazen de boeren mijn briefje, discuteerden een beetje onder elkaar, tot de oudste boer zei:” Mannen, dieje man heeft potverdikke gelijk, hé” Kort daarop werd de blokkade opgeheven en het verkeer trok langzaam op gang.
Bijna euforisch stapte ik terug naar mijn eigen wagen … waar ik een motoragent zag naast staan. Geen pardon, ik kreeg een boete omdat ik mijn auto onbemand had achtergelaten te midden van de snelweg. De agent vond mijn uitleg maar …boerenbedrog.

Zijn er dan geen voordelen?
Toch wel.
Reuma biedt mij de geknipte uitvlucht om niet meer te moeten afwassen.
En wanneer ik doe alsof ik iets niet gehoord heb of vergeten ben, wordt er slecht meewarend wat geknikt.
Hier en daar mag ik aan voordeeltarief binnen.
Op het openbaar vervoer staan alle jongeren mij welwillend en goedbedoeld hun plaats af.

En wat zijn mijn toekomstperspectieven?
Bij mooi weer kan ik gaan wandelen in het park en misschien wat broodkruimels gooien voor de eendjes.
Bij regenweer zal ik naar het café om de hoek wandelen, een beetje kaarten met lotgenoten, en een Vieux-Temps drinken, eentje van ‘t schab.
Kleinkinderen heb ik niet, nog niet.

Je hoort wel eens, het leven begint pas echt bij vijftig …
Onnozelaars, bij mij is het gelukkig echt wel vroeger begonnen. Reeds vele jaren ben ik op zoek naar mijn eigen harmonie tussen mijn gedachten, mijn gevoelens en mijn driften, voor mijn eigen geluk, voor het geluk van degenen van wie ik hou en natuurlijk op een manier dat ik anderen respecteer.
En reeds vele jaren vind ik ook geregeld die harmonie, op verschillende vlakken.
Houden zo,
Alain, met de A van Abraham …

Dit jaar geeft Music for Life een figuurlijke trap onder de kont van mensen à la Bush en konsoorten. Deze lui hebben oorlogen ontketent, zorgvuldig gekozen waar ze oorlog zouden voeren en even zorgvuldig gekozen welke oorlogen zij oogluikend zouden toestaan …
De oorlog in Irak werd plots gestart omdat er duidelijke bewijzen waren dat atoomwapens in de pijplijn lagen. Achteraf bleek de informatie onjuist en schoorvoetend wist Bush een sorry te prevelen.
De oorlogen gevoerd door rebellenlegers in meerdere Centraal-Afrikaanse gebieden worden intussen al jarenlang oogluikend toegestaan.

Moeders die plots te midden van geweld en oorlog komen te staan hebben niet de middelen om een zorgvuldige keuze te maken. Aan de ene kant zien zij vernieling, foltering, ziekte en honger. Aan de andere kant zien zij hun kinderen verkommeren.
Zelfs georganiseerde NGO’s lopen over glad ijs en nemen vaak onverantwoorde risico’s. Hoe zit dat dan voor een moeder en haar kinderen?
Op tal van locaties vol oorlog en geweld komen geen Navo-troepen tussen. Het Rode Kruis is een van die knotsgekke organisaties die wel proberen paraat te staan. Lijkt het zinloos? Of is dit het enige zinvolle antwoord op zinloos geweld?

Reeds meer dan zestig jaren leven wij in Vlaanderen zonder oorlog. Wij kennen het niet meer van dichtbij, enkel van de televisie.
Druppels op gloeiendhete platen. Music for Life is duidelijk van plan om een dikke druppel te maken die rockend zal sissen.
Ik ben graag bereid tot een bijdrage.

Bovenaan deze blog zie je de rubrieken Autobiografieën, Fictie en Sprookjes. In mijn naïviteit heb ik daar zelf geschreven boeken en verhalen geplaatst, vrij te downloaden en waarvoor de lezer wordt uitgenodigd om naar eigen appreciatie na lezing en overeenkomstig het leesgenot een vrij te kiezen bedrag over te schrijven op het vermelde rekeningnummer.
Alle bedragen die tot 27 december door welwillende lezers overgeschreven worden, zullen zoals anders in dank aanvaard worden, maar van vandaag tot die dag zal ik de helft van die bedragen opnieuw overmaken aan Music For Life.

Wanneer het buiten koud is, is het goed om zalig binnenshuis een boek of verhaal te lezen met op de achtergrond muziek voor het leven.
Wanneer de wereld koud is, is het goed om een welwillende overschrijving te doen om verweesde moeders een beter leven te gunnen.

De veiligheidsraad van de Verenigde Naties veroordeelt het geweld.
Europa zendt hulpgoederen.
De Gucht gaat praten met Kagame.

Duurzaam wordt er helemaal niets opgelost tot nog toe, ondanks tal van goedbedoelde en solidaire intenties en pogingen.
Terwijl wij enkele jaren terug getuige moesten zijn van gewelddadige interventies met inzet van enorme middelen in de Arabische wereld in de periode dat de Verenigde Staten het raadzaam achtten om hun positie in het Mekka van de petroleumontginning te versterken … De interventie werd goedgepraat met het vermoeden dat de mogelijkheid op kernwapens in de regio ontwikkeld werden. En tientallen landen kwamen, goedschiks of onder druk, te hulp met geld en/of wapens en troepen.

In Congo is de ondergrond uitzonderlijk rijk aan waardevolle mineralen zoals diamant, koper, uranium en andere. Blijkbaar is dit economische belang nog niet voldoende om de Westerse wereld voldoende te motiveren tot actie. Of is voor de ontginning van deze rijkdommen alles voldoende goed onder de controle binnen een structuur van uitbuiting …?
 Ik denk dat er voor de mensen van Oost-Congo slechts één snelle oplossing is: er moet zo snel mogelijk een belangrijke petroleumreserve in de ondergrond van Oost-Congo gepompt worden. De kans is groot dat enkele weken later zal uitlekken dat de rebellentroepen in Rwanda op het punt staan om kernwapens te ontwikkelen …

Mij valt bij lezing vooral op dat waar sommigen een zaadcel zien, anderen zich al onmiddellijk een (afgewerkt) kind voorstellen. Dit lijkt erg bepalend te zijn voor het type reactie op spermadonatie.
Meteen dacht ik aan de vele reacties op dit onderwerp die ik in het verleden reeds gelezen heb in de Nederlandse media, waar dit onderwerp al sinds 2004 erg levendig is. In die periode besloot men in Nederland de anonimiteit van de donor op te geven en onmiddellijk daalde het aantal donoren nog sterker! Sensibilisering kwam op gang en tal van clichés over donoren kwamen tot leven: de doorsnee spermadonor is een man met een verdoken kinderwens – de spermadonor is een afstandsvader – …

Veel interessanter vind ik de recente benadering die te vinden is in een artikel in Dwars over de ethische en psychologische gevolgen over en rond spermadonatie, zowel voor de donor als voor het kind als voor de ouders.
Het betreft een benadering door Vlaamse filosofen, bio-ethici en psychologen naar aanleiding van de inspanningnen van de VUB om studenten te mobiliseren om het tekort aan spermadonoren te helpen lenigen.  Het artikel eindigt met de getuigenis van een donorkind.  Ik raad lezing van dit artikel sterk aan voor wie geïnteresseerd is in dit onderwerp.

De vruchtbaarheid van onze mannen daalt + de vraag naar spermadonors stijgt + het aantal bruikbare donors daalt …
Bezorgd omdat er straks toch nog voldoende mensen moeten zijn om voor mijn pensioen te zorgen,
Alain

Als ervaringsdeskundige (enkele jaren terug overleed een van mijn kinderen op vijftienjarige leeftijd), heb ik hierover een afwijkende mening.
Je kan de rouwtijd niet gaan afmeten in dagen. Op dat vlak heeft het mijns inziens enkel zin om te kijken hoeveel tijd de administratieve plichtplegingen vereisen, en het rouwverlof moet dan ruim genoeg zijn om die te overbruggen.

Maar wanneer de gemeenschap de wil heeft om een extra inspanning te leveren voor mensen bij hun rouwproces, dan heb ik een veel realistischer voorstel: onmiddellijk na het verlies van een dichte nabestaande zijn tal van mensen in uw omgeving zeer bereid om naar je te luisteren en je hun medeleven te schenken. Maar tegelijkertijd ben je in die eerste periode als verdoofd. Die eerste pijn is zo hevig dat het is alsof je lichaam een antistof aanmaakt.
Pas dagen later, na de begrafenis, nadat het “gewone” leven opnieuw hernomen is, dan …, dan slaat de felle pijn toe. Een pijn die doordringt tot in je diepste botten en vezels, een pijn waarmee je geen weg kunt.
En wanneer je dan niet het geluk kent om deze pijn, hoe fel ook, toch met een of enkele intimi te kunnen delen …, wel dan is daar het moment dat een bijkomende inspanning van de maatschappij welkom zou zijn …

Veel liever dan enkele vrije dagen extra, zou ik het op prijs stellen wanneer rouwenden na enkele maanden op consultatie bij een psycholoog of gezinsbegeleider zouden kunnen gaan om samen na te gaan of de rouwverwerking een uitweg vindt …

Ik weet het, enkele dagen extra verlof geven is natuurlijk een veel gemakkelijkere oplossing. Maar zijn de gemakkelijkste oplossingen daarom ook de beste …?

Hoopvol,
Alain