En je weet hoe dat gaat. Wanneer men stopt met roken, komt men ook vaak enkele kilootjes aan. Bij mij viel dat goed mee en ik sleur slechts een drietal kilo extra mee.
Maar mijn vrouw is een vrouw en een fiere vrouw. Ik denk dat zij liever geen extra gewicht wil.
Geen probleem, als man en vrouw zijn wij één. Ik had dan ook stiekem beslist dat wanneer mijn vrouw zou stoppen met roken, ik degene zou zijn die zou aandikken, uit liefde & zelfopoffering voor mijn vrouw. Zij stopt en ik verdik.  Zo gezegd, zo gedaan.

Deze morgen in de badkamer viel het mijn vrouw plots op dat ik wat ben aangekomen. Zij zei er iets over en natuurlijk was ik overtuigd dat zij dankbaar zou zijn voor mijn liefdesoffer aan haar. Ik bereidde mij al voor op een emotioneel en teder moment dat voor ons beiden de oprit zou zijn naar de lange rechte weg van de romantiek die zou leiden naar de climax van Valentijn over enkele weken …

Maar helaas, niets van dit alles. Ik vermoed dat het de nervositeit is, die kenmerkend blijkt bij stoppers-met-roken, die mijn vrouw blind heeft gemaakt voor mijn liefdevolle daad van zelfopoffering. Ik kreeg zelfs naar-mijn-voeten!
Roken is slecht voor de gezondheid.
Maar is stoppen met roken dan slecht voor de liefde?

En net nu zit mijn zoon toch wel in Zuid-Afria zeker! En hij heeft nog geen werk!
Krijg ik straks een telefoontje, zo iets in het genre van “Papa, ik heb werk. Het is weliswaar slechts een tijdelijk contract maar het biedt wel mogelijkheden voor de toekomst, want ik kan interessante contacten leggen” ???

Een van mijn zoons minister! Maar voor welk departement? Toerisme? Jeugdwerking? Sport?
Alleszins geen economie of financiën.
Het is slechts een tijdelijke job, en dus moet het plezant blijven. Sport lijkt mij ideaal. Hij heeft er verstand van en heeft volgens mij een interessante kijk op sport. Hij kan het ook combineren met jeugdwerking en zelfs terugvallen op de opleidingen die hij “genoten” heeft.
Hij kan gratis en toch vanop de beste plaatsen boeiende evenementen volgen. Af en toe kan hij eens op buitenlandse reis. Ik vermoed dat hij geen onoverkomelijke administratieve problemen zal moeten verwerken. De job lijkt mij geknipt voor hem!

Is hij ook geknipt voor de job?
Bwa, ik weet het niet. Ministers leiden (lijden?) een openbaar ambt en een openbaar leven, maar weten wij feitelijk wel goed wat het juist inhoudt om minister te zijn? Neen, zo openbaar is het dus allemaal niet.
Wat moet je kunnen om een goed minister te zijn? Goed een werkploeg samenstellen en leiden die voor jou alle dossiers bijhoudt en voorbereidt. En dan moet je snel op basis van enkele verslagen een dossier begrijpen. En je moet er een politieke stelling over hebben en argumenten bedenken die liefst in de lijn liggen van het regeerakkoord. Je moet dan je plaats weten te behalen en beschermen binnen de ministerraad en het naar buiten toe goed weten uit te leggen in de media.

De media, daar zeg je zoal iets. Met de sport zal mijn zoon als minister regelmatig in de pers komen. Seffens wil Dag Allemaal misschien een fotoreportage over ons! En hier in Vlaanderen is het van belang om goed te laten blijken dat de zoon ondanks zijn ministerschap toch een gewone jongen gebleven is. Wanneer hij op staatsbezoek is in België, dan komt hij altijd nog eens langs voor een stevig bord bloemkool met worst, een glazeke tafelbier en daarna nog een kommeke met rijstpap en bruine suiker …

Vreemd toch hoe contexten ons denken bepalen. Het zijn verkiezingen in Zuid-Afrika. Het volstaat dat ik dit onberwerp benader vanuit het standpunt dat mijn zoon minister wordt, om meteen ook helemaal anders over het onderwerp te denken. Contextueel denken.
Blijkbaar is het meer contextueel dan denken …
Denk daar maar eens over na … 

Onlangs ben ik wel gestopt met roken. Gewoon gestopt, makkelijk zat. Het volstond dat ik geen sigaret aanstak om meteen ook niet te roken.
Anderhalve maand heb ik niet gerookt. Het ging goed, weinig last. Behalve wanneer mijn vrouw in de buurt was. Zij rookte nog. En wanneer zij een sigaret rookte, was bij mij de drang telkens opnieuw wel levendig om ook mee te roken. Op weekdagen viel het nog mee vermits wij voornamelijk ‘s avonds en ‘s morgens dan samen zijn. Van vrijdagavond tot maandagmorgen echter was voor mij de druk veel groter.
Nu, roken of niet, de tijd samen met mijn vrouw is kwali-tijd. Moest ik misschien minder tijd gaan proberen doorbrengen met haar? Moest ik onze weekends zo indelen dat ik geregeld enkele uren van haar weg was? Moest onze kwali-tijd verminderen om wat meer kwaliteit te vinden in mijn gezondheid, mijn geur, mijn potentie, mijn geldbeugel, enz.?

En ja, ik heb een sigaret in brand gestoken en ik rook terug. Ik kies voor kwali-tijd.
Wel hoop ik dat mijn vrouw dit bericht zal lezen … en dat wij straks samen kwaliteit en kwali-tijd laten samenvallen

Maar sinds enkele tientallen jaren zijn de tijden veranderd. Zodra de farmaceutische industrie gelijktijdig met “de” pil ook de hormonenkuur had uitgevonden, was de menopause voor de vrouw een verworven recht. De vermindering van zelf aangemaakte vrouwelijke hormonen kon gecompenseerd worden. De vrouwen hoefden niet te klagen en zij bleven aantrekkelijk. Bingo!

Recent (zowat de laatste tien à vijftien jaren) ervaart de wetenschap echter dat het toedienen van hormonen, zowel bij jongere vrouwen onder de vorm van “de” pil als bij minder jonge vrouwen onder de vorm van de hormonenkuren, slecht zijn voor de gezondheid, heel slecht.
En ô ramp, de farmaceutische industrie heeft niet onmiddellijk een ander tovermiddel klaar! En we kunnen toch niet meer zoals vroeger antidepressiva gaan bovenhalen …

Iedere mens produceert natuurlijk zowel mannelijke dan vrouwelijke hormonen. De vrouw produceert uiteraard meer vrouwelijke en de man meer mannelijke. En zo vanaf de vijfenveertigste verjaardag daalt de productie van vrouwelijke hormonen bij de vrouw en van mannelijke hormonen bij de man. Het systeem raakt uit balans. Daarom bijvoorbeeld dat bij de vrouw de baardgroei dan toeneemt.

Mondjesmaat begint men ook openbaar te spreken over de menopause bij de man.
Vroeger bestonden daar alleen enkele clichés over. Hij heeft het oud zot. Hij moet zich bewijzen bij een jong grietje. Hij heeft een moto gekocht en wil met alle geweld tonen hoe jong hij nog wel is.
Met andere woorden, daar waar de vrouw haar menopause moet beleven, mag de man zijn menopause negeren, doen alsof ze niet bestaat.
Dankzij de invraagstelling van hormonenkuren bij vrouwen, wordt er de laatste jaren wat realistischer gekeken naar het verschijnsel menopause. En natuurlijk kan men niet anders meer dan toe te geven dat deze voor mannen ook geldt.

Als man beleef ik nu zowat twee jaar bewust mijn menopause, mijn tweede puberteit, mijn tweede periode van overgangsjaren.
Ik heb nog geen jong grietje versierd en heb nog geen moto gekocht.
Heb ik soms last van iets? Eerlijk gezegd wel, ja. Periodes van verstoorde nachtrust, momenten van warmteopwellingen, recent nu wat problemen met de concentratie, periodes van onverklaarde vermoeidheid.
Is het zorgwekkend? Neen, ik probeer er bewust mee om te gaan. Ik wil het niet verdringen en wil niet doen alsof het niet bestaat. Ik wil het ook niet als alibi gebruiken en wens mij ook niet te laten gaan.
Ik probeer het bewust te beleven als een tweede puberteit. Ah ja, mijn eerste puberteit was zeker heel tof, bleek achteraf. Ik wil deze nu zeker niet missen.

Ik wil als man ook het recht verwerven op een eigen menopause!
Wordt vervolgd?

Zijn er dan geen voordelen?
Toch wel.
Reuma biedt mij de geknipte uitvlucht om niet meer te moeten afwassen.
En wanneer ik doe alsof ik iets niet gehoord heb of vergeten ben, wordt er slecht meewarend wat geknikt.
Hier en daar mag ik aan voordeeltarief binnen.
Op het openbaar vervoer staan alle jongeren mij welwillend en goedbedoeld hun plaats af.

En wat zijn mijn toekomstperspectieven?
Bij mooi weer kan ik gaan wandelen in het park en misschien wat broodkruimels gooien voor de eendjes.
Bij regenweer zal ik naar het café om de hoek wandelen, een beetje kaarten met lotgenoten, en een Vieux-Temps drinken, eentje van ‘t schab.
Kleinkinderen heb ik niet, nog niet.

Je hoort wel eens, het leven begint pas echt bij vijftig …
Onnozelaars, bij mij is het gelukkig echt wel vroeger begonnen. Reeds vele jaren ben ik op zoek naar mijn eigen harmonie tussen mijn gedachten, mijn gevoelens en mijn driften, voor mijn eigen geluk, voor het geluk van degenen van wie ik hou en natuurlijk op een manier dat ik anderen respecteer.
En reeds vele jaren vind ik ook geregeld die harmonie, op verschillende vlakken.
Houden zo,
Alain, met de A van Abraham …

Zal ik inspiratie zoeken in het oerkerstverhaal? Hoe begon dat ook weer? Oh ja, alles begon bij een jonge vrouw die met succes aan haar geliefde vertelde dat ze bezwangerd was door een engel, ja-ja, en volledig zonder vlekken. Neen, dit zal mij geen positieve inspiratie opleveren. We lezen al dagelijks in de kranten tal van verhalen over oplichterijen, en die leiden vaker tot misdaad dan tot een kerstverhaal.

Dan maar meteen verderop inhaken in dat eerste kerstverhaal. Het koppeltje had namelijk pech. De vrouw was hoogzwanger en toch moesten de beiden een lange voetreis doen naar het geboortedorp van de man, voor een volkstelling. Het is potdorie zijn geboortedorp, en toch kan die man nergens onderdak krijgen. Hij heeft daar geen enkele familie of vriend of kennis blijkbaar! En uitgerekend dit verhaal is later de inspiratiebron voor een wereldwijd familiefeest! Onbegrijpelijk toch.

De plaatselijke koning had zich iets op de mouw laten spelden door een waarzegger en hij liet diezelfde nacht alle baby’s en kleine kinderen uitmoorden. Stel je voor, dat moeten honderden lijkjes geweest zijn. Die nacht heerste er in bijna alle gezinnen dus bodemloos diep verdriet en huiveringwekkende verschrikking en ongeloof.
Eén pasgeborene ontsprong aan het drama. Herders uit de buurt verkozen om naar dat ene kind te gaan en daar enkele liedjes te gaan zingen, liever dan te gaan helpen bij de getroffen gezinnen. En zelfs drie rijke koningen die in de buurt waren stopten bij dat ene gespaarde kind en zij gaven geschenkjes aan die ouders, liever dan hun macht en rijkdom aan te wenden om al die getroffen gezinnen te steunen.
Dit voorbeeld van totale gebrek aan basissolidariteit moet dan later uitmonden in een wereldwijd feest van vrede en welwillendheid. Onbegrijpelijk toch.

Ik heb hoe langer hoe minder zin om mij te laten inspireren tot een kerstverhaal. Er liggen teveel nodeloze wreedheden en misbruiken van vertrouwen in deze geschiedenis.

Veel warmer is het om in het nu te leven en rondom mij te kijken. Er heerst dezer dagen ongerustheid over de toekomst en er zijn zorgen rond geld en tewerkstelling. Maar toch zie ik vele mensen moeite doen om geliefden goed te ontvangen en met hen hun versierde woonst en gezellige tafel te delen. Velen doen moeite om de stad en de winkels in te trekken en te zoeken naar een attentie of een geschenkje en om zo te zeggen: ik hou van jou; jij bent belangrijk voor mij.
En voor alle geliefden die niet mee aanzitten aan de feesttafel wordt op één of andere manier ook moeite gedaan om een woord of gebaar van warme liefde te geven.

De kerstperiode dient allesbehalve om terug te blikken naar een gruwelijk verleden en dan een verhaaltje te schrijven.
De kerstperiode nodigt uit om ze te beleven, om te delen in liefde en om samen vooruit te kijken naar de hoopvolle tekenen voor de toekomst.
Ik wens u een zalige kerst,
Alain

Zij waren mooi om zien. Een tikkeltje onzeker en verkrampt in de wetenschap dat bijna alles wat ze straks tegenkomen nieuw en onbekend zal zijn. Duidelijk blij dat de dag van vertrek eindelijk aangebroken is en daarom een beetje haastig om afscheid te nemen en door de controlepoort te stappen, vanalles achterlatend en openstaand voor wat komen zal, zolang ze maar samen door die poort gaan.

Het stond ook allemaal te lezen op hun gezichten: jonge open gezichten, met een vlaag van hun gewezen kinderkopjes wanneer ze even onzeker waren, met de branie van de jeugd wanneer het ging over wat hen te wachten staat, met liefde wanneer zij eraan dachten om hun ouders gerust te stellen, met een heerlijke zachtheid wanneer ze naar elkander keken.
Een nonkel verraste ons ter plaatse door in de luchthaven aan te komen met zijn vrouw en hun kinderen om mijn zoon en zijn vriendin uit te waaien … maar die twee waren toen al op weg naar de juiste gate, en dus kwam de gsm van pas.
Kortom, het was het leven zoals het is, en ik was er live bij.

Mannen, Goede Reis !