Zolang Elio, die roeper, enkel voorzitter was van een Waalse politieke partij hoefde hij slechts bij hoge uitzondering Vlaams te praten.
Nu wordt de man meegezogen in de federale maalstroom van de meest zinloze staatshervorming uit de wereldgeschiedenis van de voorbije dertig eeuwen. En nu moet Elio bijna dagelijks Vlaams kouten.
In den beginne beperkte hij zich tot het anders draaien van de tong om de “r” wat te laten rollen. Tot hij steeds meer afwijzende opmerkingen kreeg over zijn roemloos misbruik in het openbaar van de gutturalen.
Om premier (een mooie Vlaamse term) van dit land te worden, is zelfs Elio di Rupo bereid tot heldendaden. Hij volgde het stichtende voorbeeld van zijn landgenote Paola di Ruffo die ooit ging taalbaden in de bossen van Spa en begon verwoed te oefenen op de zachte “g” versus de scherpe “gue”.
En de gevolgen blijven niet uit. Elio’s Vlaamse klanken werken nog altijd inspirerend op onze lachspieren, maar de man moet wel geopereerd worden! Talenknobbels op de stembanden! En daarna moet de man een volle week stom blijven … en zo is Elio alweer … een voorbeeld voor menig politicus