Zoals beloofd in de ruimte, zet Frank nu de vuilbakken buiten …

Met deze boeiende melding wordt de Belgische astronaut Frank De Winne bedoeld. En het is een citaat uit het boek van diens vrouw, het citaat dat door Het Nieuwsblad gekozen werd als meest treffend voor het boek!
Zou het hier dan gaan over een essay die peilt naar hoe ernstig men hier op aarde moet omgaan met beloftes die gemaakt werden in de ruimte? Dergelijke belofte is toch zo maar uit de lucht gegrepen!
Maar uit de rest van het artikel over het boek blijkt dat het een boek is dat over koetjes en kalfjes handelt. Het interview gaat trouwens bijna geenszins over het boek. De journalist is wel geïnteresseerd in wat bla-bla van deze vrouw. Blijkt dat de astronaut een paar jaar terug zijn wettige echtgenote en moeder van zijn kinderen heeft in de steek gelaten ten bate van deze jongere Russische vrouw.
Kortom, zonder het boek te hebben gelezen heb ik hierdoor toch sterk de indruk dat de inhoud van het boek maar flauwtjes zal zijn.

Mijn oog valt dan op de informatie dat dit boek uitgegeven is door Het Davidsfonds. Op hun website zeggen zij ondermeer over zichzelf het volgende:
Het Davidsfonds heeft christelijke wortels, de durf om te vernieuwen en ook al eens tegen de stroom in te gaan. Het pleit onder meer voor een solidaire samenleving (tegen egoïsme) en inhoudelijke verdieping (tegen oppervlakkigheid).
Hoe christelijk is dit verhaal dan wel? Waar is de durf om te vernieuwen of zelfs tegen de stroom in te gaan? Wordt de solidaire samenleving hiermee ondersteund? Heeft inhoudelijke verdieping iets met etages te maken of wat?

Het lijkt wel dat met dit boek Het Davidsfonds nog verder verwijderd is van de eigen intenties dan dat astronaut De Winne in de ruimte van huis weg was …