Naar het einde van het jaar toe, worden we bedacht met eindejaarslijstjes zoals in Humo. Min of meer bekende medemensen tippen de belangrijkste gebeurtenissen van het voorbije jaar en bedenken een mooie wens voor de lezers voor het komende jaar.
De meest bedenkelijke gebeurtenis dit jaar was volgens mij dat men wereldwijd niemand vond aan wie men voor gepresteerde inspanningen de Nobel wereldprijs voor de vrede kon geven. Men gaf hem dan maar aan president Obama omwille van zijn intenties om iets concreets te doen om de aan de gang zijnde oorlogen te beperken en om te vermijden er onnodig nieuwe te starten. Niemand deed op vlak van vrede beter dit jaar …

In eigen land was het heel vreemd om zien dat de media volle gas meededen met enkele politici om de tegenstelling tussen Walen en Vlamingen aan te wakkeren. Wij zijn nochthans allen evenwaardige burgers van eenzelfde land en dus gedoemd om samen oplossingen te vinden voor onze problemen. Dit kan alleen maar indien wij elkander blijven kennen. Maar er loopt een steeds bredere grens tussen de regio’s. Recent kwam er zelfs een communautaire hetze omdat Waalse foute lozingen Vlaams water kwamen bezoedelen. Leg mij nu eens uit wat de natuur te maken heeft met taalgrenzen! Totaal naast de kwestie en toch doen de media hier gretig aan mee.

Maar tegelijk was het een zeer hoopgevend jaar.
Zo zagen wij hoe de staat zonder te aarzelen de kordate beslissing nam om zelf de rommelkredieten van de bevolking weg te werken. Men is dit jaar begonnen met de banken en dat was een goede oefening. Ik heb nog niet gehoord wie volgend jaar aan de beurt komt, maar ik denk dat de mensen met een werknemerscontact een grote kans maken. Zij zijn tenslotte de groep die het zwaarst belast wordt en dus zal de staat dit razendsnel willen goedmaken door de rommelige investeringen en kredieten van deze zwaar getroffen groep op zich te nemen en wit te wassen.  
Ook hoopgevend was de volksraadpleging te Antwerpen. De politici raakten er niet goed meer aan uit en dus raadpleegden zij het volk Het volk gaf een duidelijk antwoord en toen … gebeurde er helamaal niets meer. De jarenlange structurele files rond Antwerpen blijven dus even groot als vroeger maar nu beseffen we dat het onze eigen schuld is.
Evenzeer hoopgevend was te beleven dat wij stilaan Europees beginnen te denken. Nog maar pas stemde een meerderheid van de Zwitsers tegen de bouw van minaretten, of ook in Vlaanderen bleek dit opeens te levendige zorg te zijn. Wij beperken ons dus niet meer tot ons eigen volk, maar denken in een ruimere context.  
Kom, niet zo pessimistisch, volgende week daalt de btw op de maaltijden in de eethuizen. Joepie!