Frank greep met beide handen zijn stuur stevig vast en duwde zijn rug strak tegen de autozetel om zo even zijn lichaam zalig uit te rekken. Het was een lange dag geworden op het bedrijf, met na sluiting nog een slopende vergadering met zijn twee zakenpartners. Een belangrijke investering stond ter discussie, maar Frank had geen van beide compagnons weten te overtuigen voor zijn standpunt.
Hij reed nu eindelijk huiswaarts, en bedacht plots dat zijn vrouw niet thuis was. Zij was een drietal dagen weg met haar zus naar Parijs. Frank vloekte binnensmonds. Nu zou hij nog zelf iets eetbaars moeten zien te vinden in de koelkast. Of zou hij gauw ergens stoppen voor een snelle hap? Neen, Frank wou thuis zijn. Eerst een verkwikkende douche nemen en dan iets vinden om te knabbelen.

Uit gewoonte sloeg Frank met zijn wagen een laatste zijstraat in, doofde de koplampen, ging netjes uiterst rechts rijden vlak naast de stoep en zette met het contactsleuteltje de motor af. Zo kon hij zachtjes uitbollen tot op hoogte van zijn oprit. Frank stapte uit, stak de straat over en wandelde rustig naar de brievenbus. Ter hoogte van de brievenbus keek hij gewoontegetrouw in de richting van het huis. Natuurlijk brandde er geen licht vermits zijn vrouw in Parijs was. Alles was stil, alle vogeltjes lagen reeds in hun nest. Enkel het zachte geruis van de wind door de bomen langs de oprit zorgde voor een beetje leven.
Doch plots werd Franks aandacht getrokken dor een schim die bewoog aan de linkerkant van zijn huis! In een reflex kroop Frank wat weg achter de grote brievenbus en tuurde gespannen. Ja, daar! De schim bewoog. Deze keer bestond er geen twijfel, iemand sloop rond het huis.
Als jongeman had Frank een drietal jaren gediend bij de paracommando’s en dus was hij nu allesbehalve verstijfd van de schrik. Integendeel, als vanzelf kwamen de destijds ingeoefende instincten opnieuw tot leven. Frank was in het voordeel vermits hij op eigen terrein zou strijden. De schim was bovendien niet bewust van enig gevaar. Frank trok zijn schoenen uit zonder de schim uit het oog te verliezen.
Soepel en lichtjes gebukt volgde Frank de binnenkant van de haag en maakte zo een ruime boog om tot op minder dan tien meter van zijn doelwit te naderen. De schim leek niet erg zelfzeker. Frank had met een beginneling te maken! Hij glimlachte. Hij zou deze kerel eens een flink lesje leren.
De boom waarachter Frank zich schuil hield, had sinds vorige winter een vogelkastje. Het kastje was niet erg groot, niet echt zwaar maar toch uit stevig berkenhout. Frank wist dat hij zeer trefzeker kon gooien, en dus haakte hij stilletjes het vogelkastje los. Hij verplaatste zich lichtjes, liet het ronde kastje wat ophuppelen tot het goed in zijn hand lag. Het kastje was nu een projectiel geworden, een ontgrendelde granaat!
De schim had alleen maar aandacht voor het huis en voor de straat en was zich dus niet bewust dat Frank hem belaagde. Frank was in zijn sas. Dit zou een prachtworp worden. Eventjes danste hij op linker en rechtervoet om goed in balans te staan. Hij strekte zijn borstkas en spande de rechterarm naar achter. In een vloeiende beweging kogelde Frank de stronk weg, volgde met de ogen het traject en feliciteerde zichzelf toen toen het stronkje welgemikt de zijkant van het hoofd van de schim verraste. In enkele sprongen stond Frank bij de inbreker, klemde de rechterarm rond diens nek, wrong met zijn vrije hand de linkerarm van de kerel naar achter en draaide één been tussen de benen van de man, die geen kant meer uit kon. Frank kon naar keuze de greep rond zijn nek aantrekken of de arm breken of de man doen struikelen. Drie – Nul. Game, set and match !

Frank voelde dat zijn tegenstander minder soepel en minder gespierd was dan hijzelf. Hij siste in zijn oren: “Zeg d’es iets, smeerlapke” en wrong gelijk diens linkerarm al een beetje bij. De onfortuinlijke man kreunde van de pijn en smeekte: “Ow-ow-ooh, stop-stop, ik geef mij over, laat mij gaan.”
“Heh-heh-heh, u laten gaan? En ik heb u nog maar pas gevangen …!”
Frank liet de benen van de man vrij en fluisterde:” Braaf zijn en meekomen gij!” De man voelde een druk om naar de achterkant van het huis te stappen en werkte gewillig mee. Met de sleutel opende Frank een deur die toegang gaf tot de achterkant van de diepe garage, waar ruimte was voor fietsen, een moto, de grasmaaier en dergelijke meer. Frank gooide ruw de man tegen de vloer, griste snel een touw, draaide zijn vangst op de buik en bond diens armen bij de polsen stevig achter de rug. Met de overschot van het touw werden ook de benen bij elkaar gebonden. “Zo, saucisson de Flandre, vertel mij eerst maar uw naam …”
De man twijfelde  maar besefte ook zijn hulpeloze positie. Misschien kon hij zijn belager nog overtuigen om geen politie te bellen. “Ik ben Robby … Robby Noed”
Daar stond Frank toch wel van te kijken: “Robin Hood??? Steel jij van de rijken om het te verdelen onder de armen?”
“Neeje, nee-nee, nie Robin Hood, maar Robby, bie en dan Noed. En ik was inderdaad van plan om te proberen iets te stelen, maar ik ging het wel voor mezelf houwe …”
Frank schoot in de lach:”Je hebt talent kerel, maar niet als inbreker.”
Wat was me dat allemaal? Frank glimlachte nog steeds, maar het hele gebeuren zette hem aan het denken. ” Zeg, is uw naam werkelijk en officieel Robby Noed?” Robby knikte bevestigend:”Ja, natuurlijk, kijk maar op mijn identiteitskaart als je me niet gelooft”
Opnieuw moest Frank lachen: “Dus als inbreker trek jij op rooftocht met je pasje op zak …?” Robby zag de humor niet en monkelde maar wat.
Frank nam een mes beet en knipte de touwen door aan enkels en polsen. Hij hielp Robby recht en keek hem in de ogen: “Ik heb een voorstel voor jou. Jij stopt met inbreken, en je komt voor mij werken. Ik wil je op onze verkoopdienst. Met een naam als de jouwe, hoef jij maar te zeggen wie je bent en de aandacht van onze prospecten zal getrokken zijn. Wat denk je?”