Onmiddellijk nadat een huwelijk officieel is, wordt meteen al duidelijk dat er voor de man weinig vernadert maar dat de vrouw vooral zal moeten inleveren en zich dient aan te passen: mijnheer blijft gewoon mijnheer, terwijl juffrouw nu mevrouw wordt.
In een groot deel van het sociale leven is mevrouw ook haar familienaam kwijt, maar wordt bij naam geassocieerd aan de man. Op naamkaartjes, in de telefoongids en naast de deurbel mag haar familienaam nog vernoemd worden, weliswaar pas na die van mijnheer.

In het privéleven, daar waar niemand van buitenaf iets kan zien, is het helemaal omgekeerd: in huis is het mevrouw die de plak zwaait. Zij bepaalt wat er vanavond gegeten wordt en om hoe laat. Zij bepaalt of het schilderij links dan wel rechts van de schouw komt te staan. Zij bepaalt of de muren in de badkamer lichtblauw dan wel okergeel worden. Zij bepaalt zelfs of mijnheer vandaag een streepjeshemd dan wel een poloshirt aantrekt.
Maar … zij betaalt er ook ruim de prijs voor …
Tientallen jaren ijveren voor gelijkheid van de geslachten hebben niet gek veel opgebracht. De nieuwe man, enkele uitzonderingen niet op na gesproken, is geen werkelijkheid. De oude man maaide het gras, zette de vuilzakken op de stoep en veranderde de gesprongen lampen. De nieuwe man doet hetzelfde en verruimt zijn dienstenpakket met af en toe een afwasbeurt of beter nog met het doen van de boodschappen. Dit laatste heeft namelijk het voordeel dat de buren gezien hebben hoe meewerkend hij wel is.
Wanneer iemand onverwacht op bezoek komt, en het huis ligt er niet netjes opgeruimd bij, dan zal dit stilletjes op rekening gezet worden van … de vrouw, wees maar zeker.

Erger nog wordt het wanneer het koppel kiest voor kinderen. Het maken van een kind is een gedeelde inspanning en daarna zijn beide partners evenzeer in verwachting. Maar de bevalling, hola. Vanaf nu is er scheiding der machten en krachten. Mijnheer zal heel soms ‘s nachts wel eens opstaan, met de buggy gaan wandelen, een luier vernieuwen en een badje geven. Laat ons eerlijk zijn, in hoofdzaak liggen het werk en de verantwoordelijkheden bij de vrouw. Wanneer de kleine er onverzorgd en met vuile kleertjes bijloopt,  dan zal dit stilletjes op rekening gezet worden van … de vrouw, wees maar zeker.

Vandaar mijn vraag: waarom trouwen vrouwen dan wel? Zijn wij mannen echt zo fantastisch dat wij de moeite lonen zoveel op te geven? Zelfs ik geloof dit niet …
Behalve wat betreft de seksuele geaardheid is een vrouw toch veel beter af door te trouwen met een andere vrouw.
En, behalve wat betreft de seksuele geaardheid, zal een man toch sneller evolueren naar een “nieuwe” man, door te trouwen met een andere man.
Op sociaal vlak is het duidelijk. Het intieme huwelijk moet worden losgetrokken van de samenlevingsvorm. Het liefdevol delen van intieme gevoelens, gedachten en lusten moet uiteraard in koppel verder gebeuren, maar wat het wonen betreft moeten vrouwen bij vrouwen en mannen bij mannen. Voor de opvoeding van de kinderen vinden we ook nog wel een regeling.
Ik ben er zeker van dat over enkele generaties reeds de “nieuwe” man dan werkelijk een feit zal zijn en dat ook de vrouw beter tot ontplooiïng zal kunnen komen.