De media strooien het nieuws rond dat Michael Jackson gisteren gestorven is.
Deze morgen reeds hoor ik op de radio een reporter die op straat in Brussel reacties sprokkelt bij voetgangers. De eerste reactie is al duidelijk: neen, het is geen waar!

Flash back naar de tijd dat sommigen dachten dat Elvis Presley gestorven was. Neen, Elvis leeft!

De vergelijking tussen Elvis en Michael is ook verregaand.
Beiden waren king van een of ander muziekgenre, maar het waren kings zonder kingdom.
Beiden waren niet echt zelf creatief of scheppend, maar zij wisten wel aan een genre dat al uitgevonden was een wereldwijde dimensie te geven.
Beiden wisten aan hun muziek een unieke body shake toe te voegen.
Beiden kenden een lange climax in hun loopbaan en wisten het allebei te verknallen op privé vlak. Beiden hadden nood aan en voeling voor een zekere extravaganza, maar boden geen uistraling van intens geluk.
Beiden stierven relatief jong. Of zij stierven niet. Of toch niet echt.
Elvis wordt geregeld nog herkend. Wedden dat Michael Jackson ook nog zal “gezien” worden?

Die twee passen wonderwel bij elkaar. Elvis en Michael. Voor kings zonder kingdom is er blijkbaar geen plaats in het “gewone” hiernamaals. Hun leven was ook al niet “gewoon”. Hun dood dus ook niet.
Aan “gewone” overledenen wenst men: “Rust in vrede”.
Wat moeten we aan Michael Jackson wensen? Ik weet het niet …