Enkele uren nadat gisteren de kiesbureau’s gesloten waren, konden wij tal van boeiende dingen vernemen over onszelf! Wij, de Vlaamse kiezer, hadden namelijk een zeer duidelijk en niet mis te verstaan signaal gegeven!

Volgens NV-A hadden wij duidelijk onze eis voor een grondige staatshervorming te kennen gegeven!
Vlaams Belang was blij dat er onder ons zeker 40% naar-rechts-rukkers waren …
CD&V had dan weer duidelijk begrepen dat wij smeken om stabiliteit en voor een ernstige aanpak van de crisis.

Persoonlijk vond ik die reacties allemaal een beetje vreemd. Anders dan de professionele politici, herinnerde ik mij namelijk nog dat tot vlak voor de verkiezingsdag, ruim meer dan 20% van de kiesplichtigen bij god en bij duivel niet wist voor wie er moest gestemd worden. Een groot deel onder ons voelde zich niet aangesproken door wat de politici te bieden hadden, maar ja, er bestaat nu eenmaal kiesplicht terwijl wij er ons goed bewust dat er een crisis woedt.
Het viel mij dan ook op dat wij massaal een beetje op iedereen hadden gestemd, waardoor dat een vijftal partijen nu elk rond de 15% van de stemmen kreeg en dat er geen duidelijk beeld te zien is.

De gewoonte wil dat de partij met de meeste kiezers aan zet is om een regering te proberen vormen, en dus moet de voorzitster van CD&V Marianne Thyssen nu iemand aanduiden. Verwacht wordt dat zij Kris Peeters hiermee zal belasten.
Maar in alle ernst stel ik haar voor dat zij de taak van nieuwe minister-president zou aanbieden aan Geert lambert! Deze man heeft voor zijn recent opgerichte partij niets uit de brand weten te slepen, en hij kan dus onmogelijk ervan verdacht worden dat hij aan partijpolitiek of aan vriendjespolitiek zal doen.
Als overtuigde Vlaming zal hij zijn best doen om een verdere federalisering te helpen realiseren.
Als liberaal zal hij de naar-rechts-rukkers content stellen.
Als sociaal-liberaal zal hij de zwakkeren onder ons verder beschermen.
Als ervaren politicus heeft hij het vertrouwen van zijn collega’s in de andere partijen.
En gistereavond op televisie tijdens de politieke uitzendingen, was hij degene die het minst fantaseerde of nonsens vertelde.

Daarom mijn oproep aan Marianne Thyssen. Out sourcing is een beproefde taktiek in tijden van crisis. De kopstukken van haar eigen partij blijven buiten schot moest het misgaan en toch kan zij met een daadkrachtige president beloftevol uitpakken!