Het Feest van de Arbeid op 1 mei: ieder jaar is het inderdaad een uitverkoren dag voor de vakbonden en openbare verenigingen die ijveren voor zij die werken. Optochten en toespraken, tevredenheid over wat reeds bereikt werd, wilskracht om de toekomst nog mooier te maken.

Nu, in 2009, beleven we een geglobaliseerde crisis. In theorie gaat het om een kredietcrisis, doch tal van grote bedrijven in de kapitalistische wereld maken gebruik van de situatie om, zonder veel tegenwerking van de vakbonden, honderden werknemers te laten afvloeien en met de overblijvers te onderhandelen voor meer werken aan minder loon.

In dergelijke context zou ik verwachten dat de grote vakbonden zich bij hun leden zouden verontschuldigen omdat zij tot nog toe de juiste tegenwerking niet gevonden hebben. Ik verwacht ook dat de nationale verlofdag op 1 mei dit jaar dan massaal wordt benut door de vakbonden om zich samen met de leden te beraden, om te overleggen, om deze keer eens “echt” en actief te luisteren vermits zij zelf niets te zeggen hebben …

Nieuwsgierig ben ik dus gaan wandelen op de sites van ABVV, ACV en ACLVB … Geloof mij, er is NIETS te zien of te lezen over dit alles. Enkel bij het ABVV kan ik lezen wie d’er waar op 1 mei toespraken zal geven. Tof.

Afgekoeld fiets ik dan maar naar de site van de SP.a. Straks zijn het verkiezingen. De geschoolde econoom en rechtegaarde socialist Frank Vandenbroecke zal mij toch niet in de steek laten? En inderdaad, reeds op de home page staat een blikvanger voor het socialistische Durfplan. Ik klik door, lees een korte bla-bla om te landen op … een document met 15 bladzijden platte tekst. Vijftien!  Met Durfplan bedoelen zij misschien dat je een zekere dosis durf moet hebben om eraan te beginnen …

Hop naar de VLD, de liberale partij die kampt tegen verschillende andere liberale snipperpartijen en die dus sterk en wilskrachtig uit de hoek moet gaan komen. Mijn oog valt onmiddellijk op een banner voor “de weg uit de crisis” door Verhofstadt. Op 3 mei, ja-ja, zal Guy zijn nieuwe actieboek voorstellen. En daar moet ik het voorlopig mee stellen.

Alhoewel ik er weinig van verwacht slenter ik toch nog naar CD&V, de partij die bij de vorige verkiezingen sterk uit de hoek kwam. Zodra zij uit hun hoek mochten komen … gebeurde er echter niet veel meer. Wel, je gelooft het nooit: op de home page van deze partij valt slechts 1 zin vet gedrukt op, namelijk: Vlaanderen wacht niet Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen …

Depressief geworden val ik terug op Wikipedia, bron van evenwicht en kennis, alwaar ik iets verneem over de Dag van de Arbeid. Aanvankelijk was dit namelijk de feestdag voor de meimaand, een lentefeest dus.
Dit jaar zal volgens mij 1 mei allesbehalve een feestdag zijn voor de arbeid. Bek 2 de roets dan maar. Ik zal de lente vieren, ik wil de lente zien en voelen en ruiken. Tijd om naar Paradisio of de plantentuin te gaan of gewoon om ergens de velden in te trekken. Tal van bomen staan in bloesem.
Wil ik dan op een of ander plein gaan staan in een of andere stad om een of andere politicus te aanhoren die zich niet zal verontschuldigen en die ook niet zal luisteren, ah nee want die is daar om zelf te spreken. Neen dat wil ik echt niet.