Deze week waren het verkiezingen in Zuid-Afrika. De nieuwe president is intussen gekend en nu zullen dus tal van postjes gegund worden. Er is nood aan ministers, staatssecretarissen en wat weet ik nog allemaal.

En net nu zit mijn zoon toch wel in Zuid-Afria zeker! En hij heeft nog geen werk!
Krijg ik straks een telefoontje, zo iets in het genre van “Papa, ik heb werk. Het is weliswaar slechts een tijdelijk contract maar het biedt wel mogelijkheden voor de toekomst, want ik kan interessante contacten leggen” ???

Een van mijn zoons minister! Maar voor welk departement? Toerisme? Jeugdwerking? Sport?
Alleszins geen economie of financiën.
Het is slechts een tijdelijke job, en dus moet het plezant blijven. Sport lijkt mij ideaal. Hij heeft er verstand van en heeft volgens mij een interessante kijk op sport. Hij kan het ook combineren met jeugdwerking en zelfs terugvallen op de opleidingen die hij “genoten” heeft.
Hij kan gratis en toch vanop de beste plaatsen boeiende evenementen volgen. Af en toe kan hij eens op buitenlandse reis. Ik vermoed dat hij geen onoverkomelijke administratieve problemen zal moeten verwerken. De job lijkt mij geknipt voor hem!

Is hij ook geknipt voor de job?
Bwa, ik weet het niet. Ministers leiden (lijden?) een openbaar ambt en een openbaar leven, maar weten wij feitelijk wel goed wat het juist inhoudt om minister te zijn? Neen, zo openbaar is het dus allemaal niet.
Wat moet je kunnen om een goed minister te zijn? Goed een werkploeg samenstellen en leiden die voor jou alle dossiers bijhoudt en voorbereidt. En dan moet je snel op basis van enkele verslagen een dossier begrijpen. En je moet er een politieke stelling over hebben en argumenten bedenken die liefst in de lijn liggen van het regeerakkoord. Je moet dan je plaats weten te behalen en beschermen binnen de ministerraad en het naar buiten toe goed weten uit te leggen in de media.

De media, daar zeg je zoal iets. Met de sport zal mijn zoon als minister regelmatig in de pers komen. Seffens wil Dag Allemaal misschien een fotoreportage over ons! En hier in Vlaanderen is het van belang om goed te laten blijken dat de zoon ondanks zijn ministerschap toch een gewone jongen gebleven is. Wanneer hij op staatsbezoek is in België, dan komt hij altijd nog eens langs voor een stevig bord bloemkool met worst, een glazeke tafelbier en daarna nog een kommeke met rijstpap en bruine suiker …

Vreemd toch hoe contexten ons denken bepalen. Het zijn verkiezingen in Zuid-Afrika. Het volstaat dat ik dit onberwerp benader vanuit het standpunt dat mijn zoon minister wordt, om meteen ook helemaal anders over het onderwerp te denken. Contextueel denken.
Blijkbaar is het meer contextueel dan denken …
Denk daar maar eens over na …