Tot voor kort was het de bevolking die voor een groot deel weinig of geen vertrouwen had in de politiek. Blijkbaar zijn het nu ook politici zelf die aan de eigen instellingen ernstig twijfelen …

Politicus De Decker kreeg “uit zekere bron” een tip dat er vermoedelijk persoonlijk gewin was voor politici die betrokken waren bij de verkoop met huurverplichting van officiële gebouwen. De Decker besliste om onderzoek te laten uitvoeren door een privé detective.
Het onderzoek bloedde door in een wirwar van bedrijven uit fiscale paradijzen en bij dergelijke bedrijven is het schier onmogelijk om te achterhalen wie de bedrijfsleiders zijn. Er kon dus geen sjoemelende politicus met de vinger gewezen worden.

In de pers is men dezer dagen druk bezig over ethiek in de politiek. Mocht De Decker zo handelen? Gaat het misschien om een persoonlijke afrekening met een politieke tegenstander? Enzovoort enzoverder.
Ik verneem echter niets over het feit dat onze staat een officieel gebouw verkoopt aan een onduidelijke koper en daar meteen ook een duurkope huurovereenkomst bij aangaat …
Ik verneem ook niets over dit pijnlijke voorbeeld van een politieke wereld die alleen maar door zichzelf gecontroleerd wordt. De pers kan dus een belangrijke rol spelen door af en toe iets in het openbaar te brengen. Deze keer krijgt de pers hulp van binnenuit! Een actieve informant! En in de plaats van blij te zijn en die onduidelijke verkooppraktijken te helpen blootleggen vervalt men aan de rand van riooljournalistiek en laat men zich meesleuren in de sfeer van persoonlijke afrekeningen in een periode van aanloop naar verkiezingen …

Mensen van de pers, tijd voor het echte werk!