Ik weet het al jaren: roken is niet goed. Het is slecht voor vele facetten van de gezondheid, het stinkt, het ondermijnt de potentie, het kost geld en ga zo maar door.
En toch stop ik niet. Het lijkt alsof ik stoppen in mijn oren doe en niet naar wijze raad wil luisteren. Liever roken met stoppen dan te stoppen met roken.

Onlangs ben ik wel gestopt met roken. Gewoon gestopt, makkelijk zat. Het volstond dat ik geen sigaret aanstak om meteen ook niet te roken.
Anderhalve maand heb ik niet gerookt. Het ging goed, weinig last. Behalve wanneer mijn vrouw in de buurt was. Zij rookte nog. En wanneer zij een sigaret rookte, was bij mij de drang telkens opnieuw wel levendig om ook mee te roken. Op weekdagen viel het nog mee vermits wij voornamelijk ‘s avonds en ‘s morgens dan samen zijn. Van vrijdagavond tot maandagmorgen echter was voor mij de druk veel groter.
Nu, roken of niet, de tijd samen met mijn vrouw is kwali-tijd. Moest ik misschien minder tijd gaan proberen doorbrengen met haar? Moest ik onze weekends zo indelen dat ik geregeld enkele uren van haar weg was? Moest onze kwali-tijd verminderen om wat meer kwaliteit te vinden in mijn gezondheid, mijn geur, mijn potentie, mijn geldbeugel, enz.?

En ja, ik heb een sigaret in brand gestoken en ik rook terug. Ik kies voor kwali-tijd.
Wel hoop ik dat mijn vrouw dit bericht zal lezen … en dat wij straks samen kwaliteit en kwali-tijd laten samenvallen