Op de arbeidsmarkt is het zo dat wie zelf zijn werkgever verlaat, gedurende enkele maanden of soms zelfs jaren niet voor de concurrentie mag gaan werken …
Niet zo in de politiek blijkbaar. Nu weer zien we hoe Bert Anciaux wegens intern meningsverschil zijn partij verlaat en onmiddellijk wil overstappen naar de SP-A, van de ene progressieve partij naar de andere terwijl hij toch wel een kaderfunctie bekleedt.

Wie niet meteen een uitweg ziet in geval van nakende werkloosheid, is de geknipte klant voor outplacement. Je zou dus verwachten dat Bert Anciaux bij zijn huidige partij informeert naar outplacement. Zo kan hij professionele begeleiding genieten om op zoek te gaan naar zijn competenties en die in balans te brengen met de mogelijkheden op de arbeidsmarkt.

Hoe komt het toch dat politici goed zijn in het bedenken van wetten en reglementen, die ze zelf echter liefst niet volgen? Bert Anciaux had hier een prachtige gelegenheid om zich een waardige vertegenwoordiger des volks te tonen en dus “normaal” te doen.

Dit bericht is dan ook een open vraag aan medewerkers van programma’s zoals Terzake en De Zevende Dag om echt relevante vragen te stellen. De huidige economische toestand brengt voor vele Vlamingen werkonzekerheid mee. Het is dan ook bijzonder verwarrend om te zien hoe een vooraanstaand politicus bij werkonzekerheid niet terugvalt op de normale voorzieningen. Waarom toont die man zijn vertrouwen niet in bijvoorbeeld de VDAB? Welke ethiek schuilt er achter het openlijk jobhoppen bij een rechtstreekse concurrent van zijn huidige partij?