Deze voormiddag was ik op onze nationale luchthaven. Mijn jongste zoon vertrok samen met zijn hartsvriendin naar Zuid-Afrika. Hun opzet is om daar zes maanden samen door te brengen, een ander stuk van de wereld te ervaren, andere mensen in een andere context te ontmoeten.
Ik was aanwezig om hen uit te wuiven, een liefdevolle knuffel mee te geven, hen vaderlijk eraan te herinneren dat ze voor elkander moeten zorgen en hen een verrijkende reis toe te wensen.

Zij waren mooi om zien. Een tikkeltje onzeker en verkrampt in de wetenschap dat bijna alles wat ze straks tegenkomen nieuw en onbekend zal zijn. Duidelijk blij dat de dag van vertrek eindelijk aangebroken is en daarom een beetje haastig om afscheid te nemen en door de controlepoort te stappen, vanalles achterlatend en openstaand voor wat komen zal, zolang ze maar samen door die poort gaan.

Het stond ook allemaal te lezen op hun gezichten: jonge open gezichten, met een vlaag van hun gewezen kinderkopjes wanneer ze even onzeker waren, met de branie van de jeugd wanneer het ging over wat hen te wachten staat, met liefde wanneer zij eraan dachten om hun ouders gerust te stellen, met een heerlijke zachtheid wanneer ze naar elkander keken.
Een nonkel verraste ons ter plaatse door in de luchthaven aan te komen met zijn vrouw en hun kinderen om mijn zoon en zijn vriendin uit te waaien … maar die twee waren toen al op weg naar de juiste gate, en dus kwam de gsm van pas.
Kortom, het was het leven zoals het is, en ik was er live bij.

Mannen, Goede Reis !