Voor de zoveelste keer en reeds onnoemelijk veel jaren staan er weerom mensonwaardige dingen te lezen over de situatie in Oost-Congo.
Tienduizenden mensen overleven in angst, proberen te vluchten zonder over een degelijk vluchtoord te beschikken, staan zonder verweer oog in oog en met vernieling, dood, honger, verkrachting, foltering, wreedheid.

De veiligheidsraad van de Verenigde Naties veroordeelt het geweld.
Europa zendt hulpgoederen.
De Gucht gaat praten met Kagame.

Duurzaam wordt er helemaal niets opgelost tot nog toe, ondanks tal van goedbedoelde en solidaire intenties en pogingen.
Terwijl wij enkele jaren terug getuige moesten zijn van gewelddadige interventies met inzet van enorme middelen in de Arabische wereld in de periode dat de Verenigde Staten het raadzaam achtten om hun positie in het Mekka van de petroleumontginning te versterken … De interventie werd goedgepraat met het vermoeden dat de mogelijkheid op kernwapens in de regio ontwikkeld werden. En tientallen landen kwamen, goedschiks of onder druk, te hulp met geld en/of wapens en troepen.

In Congo is de ondergrond uitzonderlijk rijk aan waardevolle mineralen zoals diamant, koper, uranium en andere. Blijkbaar is dit economische belang nog niet voldoende om de Westerse wereld voldoende te motiveren tot actie. Of is voor de ontginning van deze rijkdommen alles voldoende goed onder de controle binnen een structuur van uitbuiting …?
 Ik denk dat er voor de mensen van Oost-Congo slechts één snelle oplossing is: er moet zo snel mogelijk een belangrijke petroleumreserve in de ondergrond van Oost-Congo gepompt worden. De kans is groot dat enkele weken later zal uitlekken dat de rebellentroepen in Rwanda op het punt staan om kernwapens te ontwikkelen …