Op de blog van mijn zoon Jens heb ik de voorbije weken zijn ervaringen kunnen volgen ten gevolge een sensibiliseringscampagne van het UZ Gent voor spermadonatie.
Deze week publiceert hij zijn (voorlopige) sluitstuk over dit onderwerp. Daarin verhaalt hij over de reacties en bedenkingen die hij ervaarde van vrienden en kennissen, vrouwen en mannen.

Mij valt bij lezing vooral op dat waar sommigen een zaadcel zien, anderen zich al onmiddellijk een (afgewerkt) kind voorstellen. Dit lijkt erg bepalend te zijn voor het type reactie op spermadonatie.
Meteen dacht ik aan de vele reacties op dit onderwerp die ik in het verleden reeds gelezen heb in de Nederlandse media, waar dit onderwerp al sinds 2004 erg levendig is. In die periode besloot men in Nederland de anonimiteit van de donor op te geven en onmiddellijk daalde het aantal donoren nog sterker! Sensibilisering kwam op gang en tal van clichés over donoren kwamen tot leven: de doorsnee spermadonor is een man met een verdoken kinderwens – de spermadonor is een afstandsvader – …

Veel interessanter vind ik de recente benadering die te vinden is in een artikel in Dwars over de ethische en psychologische gevolgen over en rond spermadonatie, zowel voor de donor als voor het kind als voor de ouders.
Het betreft een benadering door Vlaamse filosofen, bio-ethici en psychologen naar aanleiding van de inspanningnen van de VUB om studenten te mobiliseren om het tekort aan spermadonoren te helpen lenigen.  Het artikel eindigt met de getuigenis van een donorkind.  Ik raad lezing van dit artikel sterk aan voor wie geïnteresseerd is in dit onderwerp.

De vruchtbaarheid van onze mannen daalt + de vraag naar spermadonors stijgt + het aantal bruikbare donors daalt …
Bezorgd omdat er straks toch nog voldoende mensen moeten zijn om voor mijn pensioen te zorgen,
Alain