Ik volg slechts zelden de sport in de media. Het maakt mij weinig uit of het Westerlo dan wel AA Gent is die de Belgische voetbalcompetitie wint en van de winnaar van Luik – Bastenaken – Luik lig ik ook niet wakker. Sport op zich en sportiviteit interesseren mij dan weer wel.

De soap over het getouwtrek tussen de Hamburgse voetbalclub en de Belgische voetbalbond rond de deelname van Vincent Kompany aan de olympische spelen gaat niet onopgemerkt.
In mijn begrip zijn de olympische spelen een vierjaarlijks feest van de sportiviteit, juist los van alle doordeweekse club en competitiebelangen. 
Kompany laat overduidelijk blijken dat het zijn eigen keuze en wil is om actief deel te nemen aan de spelen. Hamburg voert hoge druk uit en dreigt uiteindelijk zelfs met een officiële klacht tegen de man indien hij de club niet terug komt vervoegen, en de Belgische voetbalbond … zwijgt.

In zulke tijden is het altijd interessant om terug te grijpen naar de basisinformatie. Zoeken dus bij Wikipedia over uitleg over de olympische spelen en over de olympische gedachte.
Daar verneem je dan dat de moderne spelen werden ingericht “voor de bevordering van een harmonieuze lichamelijke en geestelijke opvoeding van de jeugd en de versterking van de vriendschapsbanden tussen de volkeren, overtuigd als de Coubertin was dat de sportieve krachtmeting edelmoedigheid en ridderlijkheid bij de atleet zou aankweken, alsmede respect voor de prestatie van de tegenstander.”

Bij de atleet Vincent Kompany zie ik wel vormen van edelmoedigheid en ridderlijkheid, maar wie of wat moet er uitgevonden worden om dergelijke waarden aan te kweken bij de voetbalclubs en bonden?