In Het Nieuwsblad van vandaag kan je lezen over de voorbereiding van een wetsvoorstel om het rouwverlof uit te breiden van 3 tot 10 dagen voor nabestaanden.

Als ervaringsdeskundige (enkele jaren terug overleed een van mijn kinderen op vijftienjarige leeftijd), heb ik hierover een afwijkende mening.
Je kan de rouwtijd niet gaan afmeten in dagen. Op dat vlak heeft het mijns inziens enkel zin om te kijken hoeveel tijd de administratieve plichtplegingen vereisen, en het rouwverlof moet dan ruim genoeg zijn om die te overbruggen.

Maar wanneer de gemeenschap de wil heeft om een extra inspanning te leveren voor mensen bij hun rouwproces, dan heb ik een veel realistischer voorstel: onmiddellijk na het verlies van een dichte nabestaande zijn tal van mensen in uw omgeving zeer bereid om naar je te luisteren en je hun medeleven te schenken. Maar tegelijkertijd ben je in die eerste periode als verdoofd. Die eerste pijn is zo hevig dat het is alsof je lichaam een antistof aanmaakt.
Pas dagen later, na de begrafenis, nadat het “gewone” leven opnieuw hernomen is, dan …, dan slaat de felle pijn toe. Een pijn die doordringt tot in je diepste botten en vezels, een pijn waarmee je geen weg kunt.
En wanneer je dan niet het geluk kent om deze pijn, hoe fel ook, toch met een of enkele intimi te kunnen delen …, wel dan is daar het moment dat een bijkomende inspanning van de maatschappij welkom zou zijn …

Veel liever dan enkele vrije dagen extra, zou ik het op prijs stellen wanneer rouwenden na enkele maanden op consultatie bij een psycholoog of gezinsbegeleider zouden kunnen gaan om samen na te gaan of de rouwverwerking een uitweg vindt …

Ik weet het, enkele dagen extra verlof geven is natuurlijk een veel gemakkelijkere oplossing. Maar zijn de gemakkelijkste oplossingen daarom ook de beste …?

Hoopvol,
Alain