Na één vol jaar wroeten en wringen om een communautair akkoord eruit te persen, heeft Yves Leterme vlak voor het door hemzelf aangekondigde moment in het parlement, de handdoek in de ring van de koning geworpen.
Liever dan de confrontatie aan te gaan met het democratisch verkozen actiefste orgaan, ging hij liever net op het nippertje de bal teruggooien in het kamp van de grondwettelijk bepaalde hoofdarbiter. Fraai is anders, al was het natuurlijk wel hoog tijd dat het nodeloze gewroet zou stoppen.

Nu is het hopen op 5 minuten politieke moed. De moed bij de politici en politieke partijen om openbaar te verklaren dat een staatshervorming een trage evolutie is die moet groeien en bloeien binnen het parlement.
Een staatshervorming is geen taak voor een regering en een regering moet zoiets zeker niet gaan opnemen in de eigen objectieven.
Een staatshervorming is ook niet iets dat moet worden afgedwongen of afgekocht. Neen, het moet het resultaat zijn van een groeiproces en het moet streven om alleen maar winnaars te leveren.

Een regering moet tot doel hebben het management van een land, op korte en middellange termijn. Punt uit. Structuren en algemene politiek zijn een taak voor het parlement.

Tegen beter weten in hoopvol,
Alain