Een baby kan niet kiezen of hij al dan niet borstvoeding wil. Het wordt hem opgedrongen.
Hij beschikt ook helemaal niet over consumentenrechten. Hij kan nergens klagen over de kwaliteit laat staan de smaak.
Van smaak gesproken ; hij kan nergens een vergelijkende test raadplegen en dan zelf in de wijk de borst kiezen aan de welke hij überhaupt wel wil gaan drinken.

Een beetje gelijkaardig worden wij dag in dag uit met reclame gevoederd. We ontsnappen er niet aan.
En mee met die reclame worden ons nieuwe noden aangepraat waarvan wij zelf niet wisten dat we ze hadden.
Zo lees ik in Het Nieuwsblad iets over borstvoedingsbeha’s om je sexy in te voelen. Stel je voor. Een jonge moeder die borstvoeding geeft komt ‘s morgens na de douche in de dressing en worstelt dan met de vraag of haar borstvoedingsbeha wel voldoende sexy is. Nonsens.
Ik heb het “artikel” dan ook niet gelezen, natuurlijk. Larie.

Of ben ik te snel geweest? Wat was de titel?
“borstvoedingsbeha’s om je sexy in te voelen”
Er staat toch helemaal nergens dat die bedoeld zijn voor jonge moeders.
Het is misschien een sexy trend voor mannen.
Toch eens klikken op die direct link …?

Wat een misverstand!

In het nieuws verneem ik dat er gelijktijdig in verschillende Europese steden onderzoek gedaan is naar sporen van cocaïne in het afvalwater. Daarbij is gemeten dat Antwerpen de hoogste concentratie telt.
Tot daar de feiten.

In datzelfde nieuws verneem ik de interpretatie dat Anwerpen als havenstad een belangrijke draaischijf is voor de drugshandel en dat heelwat product op straat terechtkomt, rechtstreeks in de stad alwaar het uitgaansleven welig zou verbruiken.

Wat een misverstand!
Het kan toch evengoed betekenen dat wanneer een Antwerpenaar geconfronteerd wordt met cocaïne, hij dan denkt van “foei” en dat men dan onmiddellijk deze foute producten loost in een twaletpot en het spul doorsluist naar de riolen. In Antwerpen komt cocaïne terecht in de riolen, terwijl in andere steden het spul door mensen verbruikt wordt!
En dat Antwerpen dus eigenlijk feitelijk de meest cleane stad is van Europa!

Pure jaloezie is het! Een poging om de goede naam en faam van de koekenstad bij het afval te gooien.
Foei!

De media focussen de voorbije weken terecht op een probleem van geweldpleging tegen homo’s. Er lijkt een foute trend te bestaan bij sommigen om na middernacht de uitgangsdeur van homobars en discotheken in de gaten te houden, een slachtoffer te selecteren en dan zeer primair met enkele mannen tegelijk het slachtoffer te slachtofferen.

Volledig foute boel natuurlijk en het is goed dat de media dit onder de aandacht brengen.

En tegelijkertijd doemen beelden op van de eerste christenen die door de Romeinse overheden werden geviseerd om als leeuwenvoer te dienen in de arena. De noodzakelijke zoektocht naar figuranten voor de brood-en-spelen-politiek was meteen ook nuttig om Claudius-met-de-pet te motiveren om vooral geen christen te worden. Een foute eerste poging tot scheiding van kerk en staat?

Maar de geschiedenis leert ons dat zowat 300 jaar na de dood van Christus er een Romeinse keizer Constantijn kwam die deze trend radicaal omgooide.
Het gevolg was dat het christendom mee profiteerde van de Romeinse globalisering en voor letterlijk meer dan duizend jaren de wereldgeschiedenis ging mee bepalen, wereldse macht vergaarde en misbruikte voor het eigen welzijn.

Moet de homofiele gemeenschap hopen dat de geschiedenis zich zal herhalen? Zijn nu de 300 jaren gekomen waar homo’s opgejaagd worden naar de arena’s van sommigen? Is het wachten op een voorzitter van de Europese Raad Homofijn die de jeanetisering zal inluiden? En zullen er dan honderden jaren komen waarin ons doen en laten zal bepaald worden door de … heterofoben?

Zolang Elio, die roeper, enkel voorzitter was van een Waalse politieke partij hoefde hij slechts bij hoge uitzondering Vlaams te praten.
Nu wordt de man meegezogen in de federale maalstroom van de meest zinloze staatshervorming uit de wereldgeschiedenis van de voorbije dertig eeuwen. En nu moet Elio bijna dagelijks Vlaams kouten.
In den beginne beperkte hij zich tot het anders draaien van de tong om de “r” wat te laten rollen. Tot hij steeds meer afwijzende opmerkingen kreeg over zijn roemloos misbruik in het openbaar van de gutturalen.
Om premier (een mooie Vlaamse term) van dit land te worden, is zelfs Elio di Rupo bereid tot heldendaden. Hij volgde het stichtende voorbeeld van zijn landgenote Paola di Ruffo die ooit ging taalbaden in de bossen van Spa en begon verwoed te oefenen op de zachte “g” versus de scherpe “gue”.
En de gevolgen blijven niet uit. Elio’s Vlaamse klanken werken nog altijd inspirerend op onze lachspieren, maar de man moet wel geopereerd worden! Talenknobbels op de stembanden! En daarna moet de man een volle week stom blijven … en zo is Elio alweer … een voorbeeld voor menig politicus

Eerst een pedofiele bisschop. En dan nu iemand die kinderen laat uitsterven.
Ja, dat zijn de misdadigers waarvan publiek geweten is dat zij niet (of niet langer) in een traditionele gevangenis verblijven maar wel in een klooster.

Enerzijds weten we dat de Belgische gevangenissen overvol zitten en dat de bouw en verbouwingen het traagheidsrecord aan het vestigen zijn.

Anderzijds weten we dat de katholieke kerk er maar niet in slaagt mee te evolueren met de tijd en ergens aan het einde van de middeleeuwen en begin renaissance blijven vastzitten.

Bovendien plegen priesters maar vooral bisschoppen en kardinalen en pauzen steeds zoveel nieuwe fouten dat de staat dreigt om de geldkraan dicht te draaien!
En als het over geld gaat, blijkt dat de leiders van de katholieke kerk wel fris kunnen denken. Om geld te verdienen moet je doen waar je goed in bent! En de kerk heeft honderden jaren ervaring met autoritarisme, met dwangmaatregelen, met boetedoening.
Een of andere prelaat is blijkbaar gaan praten met ministers in lopende zaken. De leeglopende kloosters worden gevuld. De uitpuilende gevangenissen komen tot rust. De kerk wordt verder gesubsidieerd. Voor de staat is dit een goedkopere oplossing dan het huren van een gevangenis in Nederland.
Kerk en staat vormen weer één front: alles komt in orde.

Tot voor kort zat de federale regeringsvorming in België een beetje in het slop. Acteur en publieke figuur Benoît Poelvoorde besliste om de verantwoordelijke politici wat onder druk te zetten. Hij scheert zijn baard niet meer zolang er geen regering is! En hij vroeg dat zoveel mogelijk Belgen zijn actie willen versterken zodat de politici niet meer onder de mensen kunnen komen zonder geconfronteerd te worden met menselijke uithangborden van hun ondeskundigheid en moedwil.
In Vlaanderen is het Koen Fillet die algauw boegbeeld werd voor deze actie.

Deze actie ging van start zo’n 4 maanden geleden en iedereen is hier getuige van het verbijsterende resultaat. Dankzij deze zware publieke druk is de regeringsvorming in een stroomversnelling gekomen. De politici hebben het egoïsme voor zichzelf  en hun partij opgeborgen en denken nu enkel nog aan wat goed is voor de burgers! Elke dag opnieuw lijkt het wel dat er morgen reeds een oplossing kan komen, maar het wil voorlopig net niet lukken.

Net niet. Mijn vrouw en ik dachten dus dat wij de publieke actie ook moesten versterken.
Prompt stopte mijn eega met haar kin te epileren. Tot haar grote tevredenheid blijkt dat haar natuurlijke baardgroei wel erg beperkt is. Bovendien is zij blond. Met andere woorden voert zij wel zeer actief actie … maar niemand merkt het op!
Zelf bleef ik ook niet bij de pakken zitten. Mijn probleem is echter dat ik al vele jaren versierd ben met baard en snor. Om het land te redden en dankzij samenspraak met andere actievoerders werd beslist dat ik dus mijn schaamharen voorlopig niet meer zou scheren! Helaas kom ik nooit op naturistische plekjes en bezoek ik geen parenclubs of dergelijke. Met andere woorden voer ik wel zeer actief actie … maar niemand merkt het op!

Frustrerend is het. Mijn vrouw en ik werden langzaam aan depressief. Wij moesten in therapie bij een psycholoog. En deze liet ons inzien dat wij … even sterk bezig zijn als de politici: wij hebben het gevoel zeer actief te zijn … maar niemand ziet enig resultaat.

Goe bezig!!!

Amaai, dat scheelde niet veel !
Deze morgen voelde ik mij op Paasdag uiteraard als herrezen. Ik stapte met het juiste been uit bed en ging al meteen een fietswandeling maken door de prachtige stadsnatuur.
Ik hoorde vrolijk de stadsduiven fluiten en zag paaskonijntjes speels wegspringen. En kijk, daar zag ik zelfs een hommel in mijn richting aanvliegen.
Ik sloeg al aan het fantaseren hoe ik deze lente kan proberen zo een twintigtal hommels te vangen om die dan wat te laten trekken op alcohol en zo mijn eigen hommelbier te maken.

Maar owee, ik zag dat de hommel echt op mij afkwam! Als regelmatig lotto-speler ben ik natuurlijk erg onderlegd in kansberekening. Ik haalde er al mijn parate wiskundaire kennis bij en kwam tot de geruststellende vaststelling dat ik aan dezelfde snelheid kon blijven fietsen en dat we elkander netjes zouden kruisen. Spannend maar zonder enig gevaar.
Op nog geen meter van mij zag ik dat de hommel echter plots achterom keek, dus niet meer op mij lette, lichtjes versnelde en enkele graden afweek van haar koers! Ik kon de botsing niet meer vermijden en bad stilletjes dat de hommel vooral zou blijven achterom kijken, zoniet zou haar angel vervaarlijk in mijn richting prijken!
Mijn gebeden werden aanhoord, maar de klap was hevig. Versufd zette ik mijn weg verder, maar onmiddellijk sprong een geitewollensokken activist van Gaia van achter een struik en riep luid om politionele bijstand wegens mijn poging tot vluchtmisdrijf! Geloof mij maar, ik spurtte als nooit tevoren!

Nooit ga ik nog fietsen zonder helm! En dan bedoel ik niet zo’n onnozel fietshelmpje, nee-neen een integraalmodel! Daarmee zal ik veilig zijn voor onoplettende hommels en bovendien onherkenbaar voor hyperactivisten.

U kent onze politici wel, altijd bezig met zoeken hoe ze iets kunnen verbeteren voor het volk en altijd bezig met opletten om zeker het goede voorbeeld te geven.
Zo heeft onder andere Bart de Wever de laatste maanden de mond vol van zelf de gevolgen te dragen van het eigen beheer. Hij heeft het dan specifiek over de Belgische gewesten en gemeenschappen, maar uiteraard is dit een stelregel voor ook andere kwesties.

Met het behalen van een wereldrecord in regeringsvorming, kwam nu ook in het nieuws dat het land door deze crisis reeds officieel 80 miljoen verlies heeft geleden. Volgens de meeste economen bedraagt het echte verlies feitelijk zo’n 600 miljoen.
Ik meen te hebben begrepen dat Bart de Wever hierop onmiddellijk wil reageren en nog maar eens het goede voorbeeld wil geven. De verantwoordelijkheid voor de lange duur van de crisis ligt uiteindelijk bij N-VA en PS. Zij zijn de overwinnaars van de laatste verkiezingen en dragen dus een concrete verantwoordelijkheid in deze.  En dus zullen deze beide partijen samen die 80 miljoen terugbetalen aan de staat. Ah ja, want ook de politieke partijen moeten de gevolgen van hun daden dragen. Elio di Rupo zou hier trouwens onmiddellijk mee akkoord zijn gegaan.
En toch is er een probleem! Want zolang er geen nieuwe regering is, kan er ook geen wettelijk kader komen voor dergelijke terugstorting …
Zoals altijd willen de politici het goede doen, maar nu worden ze zelf geblokkeerd door de crisis die ze zelf in leven houden!
Tomme toch!

Mijn vrouw is sinds kort gestopt met roken.
Goed zo! Zelf ben ik met succes intussen een half jaar gestopt. Ik vind het dan ook zalig dat zij nu de spreekwoordelijke koe bij de horens heeft gevat.

En je weet hoe dat gaat. Wanneer men stopt met roken, komt men ook vaak enkele kilootjes aan. Bij mij viel dat goed mee en ik sleur slechts een drietal kilo extra mee.
Maar mijn vrouw is een vrouw en een fiere vrouw. Ik denk dat zij liever geen extra gewicht wil.
Geen probleem, als man en vrouw zijn wij één. Ik had dan ook stiekem beslist dat wanneer mijn vrouw zou stoppen met roken, ik degene zou zijn die zou aandikken, uit liefde & zelfopoffering voor mijn vrouw. Zij stopt en ik verdik.  Zo gezegd, zo gedaan.

Deze morgen in de badkamer viel het mijn vrouw plots op dat ik wat ben aangekomen. Zij zei er iets over en natuurlijk was ik overtuigd dat zij dankbaar zou zijn voor mijn liefdesoffer aan haar. Ik bereidde mij al voor op een emotioneel en teder moment dat voor ons beiden de oprit zou zijn naar de lange rechte weg van de romantiek die zou leiden naar de climax van Valentijn over enkele weken …

Maar helaas, niets van dit alles. Ik vermoed dat het de nervositeit is, die kenmerkend blijkt bij stoppers-met-roken, die mijn vrouw blind heeft gemaakt voor mijn liefdevolle daad van zelfopoffering. Ik kreeg zelfs naar-mijn-voeten!
Roken is slecht voor de gezondheid.
Maar is stoppen met roken dan slecht voor de liefde?

Na ruim meer dan 200 dagen zogenaamde regeringsonderhandelingen hield de partij N-VA gisteren een nieuwjaarscongres.
In de loop van de onderhandelingen heeft N-VA reeds meerdere malen de goede werking overhoop gehaald door met een nieuwe of andere eis / wens op de proppen te komen. Uiteraard vinden de andere partijen dit bezwarend en uiten regelmatig de vraag dat N-VA duidelijk zou stellen wat zij feitelijk verwachten. Ook het Vlaamse volk begint te morren en wil dat er gewerkt wordt.
En nu tijdens hun congres, vond Bart de Wever het nodig om voor eigen publiek wat stoer te doen en jongensachtig uit te dagen: “Wie ons kwijt wil moet het maar zeggen …”

In een flits ben ik terug in mijn jongenstijd op het College en ik herken de situatie: dit is puberachtig gedrag van jongens onder elkaar.
Het is inderdaad week na week duidelijker dat N-VA niet rijp, niet volwassen genoeg is om op federaal niveau een sterke regeringsploeg te vormen in samenwerken met anderen.
Bovendien is het jongensachtige gedrag wat minnetjes voor een partij die op hoog niveau wil meewerken aan ons beleid. Het is blijkbaar een mannenkransje in de top van N-VA. Jammer.

Nu weten u en ik dat puberteit een periode is van grote onzekerheid. Ik meen te begrijpen dat Bart de Wever aanvoelt dat zijn partij in een verhaal zit dat hun petje te boven gaat. De feitelijke onzekerheid verklaart de vervelende bokkensprongen tijdens de onderhandelingen van de voorbije maanden. En nu tijdens het congres was Bart bewust dat de media aanwezig zouden zijn. Hij maakte hiervan gebruik om onrechtstreeks om hulp te roepen. Hij weet het ook niet meer maar is bang om het openbaar te verwoorden en vreest een publieke afgang.
Wie zal de onzekerheid van Bart in goede banen helpen leiden op een pad naar volwassenheid? Ik denk dat de enige aanvaardbare hulp moet komen van CD&V. Yves Leterme was destijds de man die Bart wist mee te trekken naar een kartel. En in de huidige onderhandelingen is Yves altijd aan de zijlijn blijven staan en is zelfs  uitgegroeid tot de beste premier-zonder-regering ooit.
Hulp! Yves! Huuuulp!